دفترچه خاطرات دلتنگی های شادی

سلام خوبي؟
منم خوبم بدك نيستم جز چند اتفاق ديگه خبري نيست.

خانواده يكي از بهترين دوستام شايد سر يه لج و لج بازي

داره از هم پاشيده ميشه  2 هفته تا كنكور مونده و دوستم

داره داغون ميشه از نظر روحي.

دوم اينكه امروز جاي شما خالي رفته بوديم فشم باغ،

پسر عموي بنده اولين حقوقشو گرفته بود دعوتمون كرده بود

رستوران بعد هم باغ . بالاخره عقده اي نشديم بهش گفتيم كاپيتان

بچه مون بعد nسال بالاخره پريد به آرزوش رسيد ،ما هم كلي بنده خدا

رو انداختيم توي خرج كه بهمون ناهار داد فكر كنم يه 100 تومني پياده شد

من خودم به شخصه گرون ترين چيز رو خوردم . ... بالاخره هميشه كه

از اين چيزا نيست بايد استفاده كرد از موقعيت...

سوم اينكه به دليل شروع امتحانات و اينكه آقاي پدر

تهديد كرده اگه بيفتي ميرم انصرافتو مينويسم بايد بشينم

عين ... بخونم كه نيفتم...برام دعا كنيد تا 18 تير نميام نت...

دوستاي گلي كه كارضروري دارن باهام واسم ofبذارن حتما ميخونم

اون دسته كه شماره تماس بنده رو دارن باهام تماس بگيرن....راستي كنكور نزديكه

براي اونايي كه كنكور دارن دعا كنيد قبول بشن مثل دوست من كه شرايط

روحيش خرابه.... ديگه عرضي نيست جز اينكه مواظب خودتون باشيد

خيلي دوستون دارم اگه هستم وادامه ميدم اول به خاطر خدا،دوم به خاطر

E-mailهاي پر محبت و پيامهاي خوشگلتونه... برام دعا كنيد اتفاقات جديدي

داره مي افته ... به نظر مياد دست بعضيا داره رو ميشه و من ....

دوستون دارم .تا درودي ديگر :شادي

اگه يكي كه خيلي دوسش داريد با يكي از عزيزانتون در حقتون

نامردي بكنه يا خيانت بكنه  چي كار ميكنيد؟؟

شيرين من تلخي نكن با عاشق

تموم ميشن گم ميشن اين دقايق

دنياي ما مال من و تويي نيست

رو كوه ديگه فرهاد كوه كني نيست

يه روزي مياد كه نميدونيم كي هستيم

يار كي بوديم و عشق كي بوديم و چي هستيم

شيرين شيرينم واسه تو شدم يه فرهاد

شيرين شيرينم نده زندگيمو بر باد

من نميگم فرهاد كوه كنم من

تيشه به كوه ها كه نميزنم من

فرهاد عاشقم قلم پيشه ام

از تو نوشتن همه انديشه ام

اگه دلت واسه اوني كه بهت خيانت كرده تنگ بشه چي كار ميكني؟؟

آره دوست من ،تو راست ميگي من آدم بشو نيستم اما كي منو

به اين روز انداخت كه حالا اداي آدم هاي دلسوز رو واسه من

در مياري ، من به ترحمت نياز ندارم همينكه پاتو از زندگيم بكشي كنار كافيه

يادته يه بار بهم گفتي پامو از زندگيت بكشم بيرون ؟؟ بارها اومدم بگم

اما تو جفت پا پريدي وسط زندگي من و عشقم اما نگفتم،

 نه كه فكر كني نميتونستم اما به حرمت نون و نمكي كه با هم خورديم

گفتم مثل تو نمك نخورم نمكدون بشكونم!! گفتم من نامرد نيستم يه بار

به دوستم پشت كردم بسه ،تورو با همه وجودم ميخواستم نميخواستم

پيشم بي حرمت بشي اما خودت نذاشتي حرمتي بمونه... چند شبه دارم خواب

عروسيت رو ميبينم بغل عشقت... بغل.... تو واسم زدي روي قرآن،قسم

عزيز ترين كس زندگيت رو خوردي ... حالا چي شده ،

 منكر خدا پيغمبر شدي يا جون عزيزت واست مهم نيست كه قسمت رو شيكوندي؟؟

راستي اين شعر بالا واسه توإ.مثل اسمته ،اميدوارم زندگيتم

مثل اسمت شيرين باشه... ساختن بناي زندگي رو باقي مانده هاي عشق يكي ديگه

دووم نمياره... اينو مطمئنم اما سكوت ميكنم تا نظاره گر اين شكست باشم

چون حالم بهم ميخوره ديگه حتي اسمتون رو بيارم... مثل اسمت خوشبخت باشي

رفيق قديمي

نميبخشم تو را اورا و هركس را كه بد باشد

خدايم خود تلافي ميكند هر كاري كردي تو

نميبايست نفرين آخر پيمان ما باشد

مرا به اين كار غلط ناچار كردي تو

برو عزيز رفتني جاتو به دنيا نميدم خيالت آسوده باشه رازتو هيچ جا نميگم

چه دنیای بدیست تا وقتی نداری باید دنبال بدست آوردنش باشی

و وقتی بدستش آوردی نگران از دست ندادنش....

ما كه داشتيم خوب وبد زندگي مونو ميكرديم اومدي كه چي؟؟؟

خدايا شرط ميبندم حالا بعد خلق اين همه انسان خودت

لحظاتی هست که انگار قرن هازندگی کرده ام.عمق تجربه

در آن لحظات آنقدر زیاد است که کلمه ای جز سیاه چاله برای آن نمیابم.

خدایا تا« نی شدن»،خالی و تهی ماندن،چقدر باید جان کند؟؟

فکر میکردم مثل تن نوزاد انعطاف پذیرم در حالیکه مثل چوب خشک،

شکننده بودم. تجربه قدمی به سوی خودم بود.سخن از زشتی و زیبایی نیست

حرف از شکستن است  و نه مردن که مردن در نظرم آسان تر می آید.

هر چه بود گذر از تونل آتش بود. ققنوس جانم سوخت و دوباره دیده به دنیا گشودم.

خالی کردن ذهن از هر چه فکر است به زبان آسان می آید. اما برای آرامش دلم ناچار بودم

چنین کنم.

من به رقص پروانه ای نگاه کردم و دیدم این نا آرامی  و حرکت دیری نپایید  و پروانه روی

برگ گلی آرام نشست . من به آواز پرنده گوش دادم و شنیدم که این هیاهو چند لحظه

بیشتر دوام نیاوردو در سکوت و بیکرانگی آرام گرفت.

من به دریای توفانی خوب نگاه کردم و به انتظار ایستادم،باد نتوانست دوام بیاوردو

موج ها ناچار دست از تلاطم برداشتند.

فصل مشترک همه آنچه دیدم باز گشت به سکون و سکوت بود.

من باید آرم میگرفتم و این گونه بود که تحمل بیشتر شد. موج خشم در دریای

دلم آرام گرفت و من دوباره مهربان شدم. چرا من در جست و جوی آرامش بودم؟؟

این انتظار از کجا مایه میگرفت؟؟ مگر بارها نگفته بودم که هر چه پیش آید خوش آید؟؟

پس چرا از غم میگریختم؟؟ چرا قلبم نمیتوانست به وسعت آسمان باشد؟؟

ناگهان حسی دوباره مرا به حرکت و زندگی خواند، بی انتظار کشیدن از

پی انجام عملی . باید کارها را دوباره از سر میگرفتم . من باید

پاهایم را دوباره روی زمین  می چسباندمو کاسه ام را

بیش از اندازه پر کرده بودم وقت آن بود که خالی شوم.

این تنها راه رسیدن به آرامش بود.

سلام  خوبی؟؟

مدتیه درگیر کارای اسباب کشیه خونه هستم و اینکه کارت نداشتم بیام نت...

ببخشید دیر دیر به دیر میام بهتون سر میزنم ... اسباب کشی تموم بشه راحت میشم

 بالاخره به روزی رسیدم که باید اینجا رو با تمام خاطراتش فراموش کنم

هر چی به ۵شنبه نزدیک تر میشم بیشتر دلم میگیره... نمیدونم چرا...

ولی میدونم روزهای آینده قشنگ تره به این ایمان دارم.... روزهای جالبی داشتم

هم خوب هم بد...هم با تو هم بدون تو.... هم با تو خندیدم هم بدون تو شبام رو

به صبح رسوندم... بودی و نبودی ... نزدیک بودی اما به من خیلی دور...

دوست داشتم .دوست داشتم دوسم داشته باشی.... اما نداشتی...

میان عابران تنهاتر از من هیچ کس نیست

کسی اینجا به فکر این غریب در قفس نیست...

دلم برای همه خاطرات اینجا تنگ میشه ... برای تو شیرین ... سمانه نیلوفر همه و همه

امروز یا فردا میرم از بچه ها خداحافظی کنم البته اگه کسی مونده باشه...

سمانه گفت نرم پیشش گفت طاقت خدافظی نداره نرم ازش خدافظی کنم...

گفت حتی اگه بیای درو باز نمیکنم روت... سمانه مثل خیلی ها

بهم پشت نکرد ... وایساد با اخم غرغر هام جنگید تا تونست منو دوباره به خودم ثابت کنه...

مثل تو نبود .. یا مثل دوست قدیمیم شیرین... که هیچ کدوم ندیدین چی کشیدم...

اون دید حس کرد... وقتی بهش گفتم تو نمیفهمی داد زد

گفت نمیفهمم اما تو که میفهمی چی...؟؟ دیدم راست میگه من که مثلاْ میفهمم چی کار کردم...

امروز اومده بود اینجا داشت می خندید اما کاش گریه میکرد...

هر چی که جمع می کردم یه خاطره برام زنده میشد.. رفتم سراغ کمد کتاب های قدیمی

همه اونایی که باهاشون کلی خاطره داشتم... دبیرستان... یادگاری نوشتن توی کتابا...

یادته دوست قدیمی... با توأم با خودت... تو که هوز بوی خاطراتت اینجاس میون کتابام...

میون کوچه باغ دفترای شعرم.... خوب دیگه هر کی قسمتی داره ... مال ما هم این بود...

اما این دفعه واسه یه دوست دیگم مینویسم کسی که با کاراش زندگیمو آتیش زد...:

میتونستیم تا ابد پیش هم بمونیم ....ما که از چشمامون ته دل هم دیگه رو میخوندیم

خودت خرابش کردی چاره ای هم نیست... من هیچ وقت پشت سر تو حرف نزدم

و نمیزنم... اما تو ظاهراً یه سری چیزارو فراموش کردی... مثل اینکه .... بگذریم...

حالا با رفتنم از اینجا فصل تازه ای تو زندگیم ایجاد شده که هم تو و هم این خونه ،این

محله لعنتی رو فراموش میکنم... دیگه اصلاً دلم نمیخواد یاد تو یه ثانیه عذابم بده...

با اینکه میدونم هنوز با اونیکه نباید در ارتباطی اما خوش باشی با همون....

حالا دوستای خوبی دارم که تازه تازه دارم بهشون عادت میکنم تازه تونستم بعد

ضربه ای که بهم وارد کردی به اونا اعتماد کنم... بابت همه روزای خوش ازت ممنونم....

و اون روزای بد... سعی میکنم نامردی که در حقم کردی یادم بره... خوش باشید

این آخرین پست از این خونه نفرینی بود... نمیدونم کی اما سعی میکنم زود برگردم...

لحظه وداع ما اون روز تماشايي بود
تو سکوت هر دو فرياد بي فردايي بود
آه سينه سوز تو هق هق گريه هاي من
لحظه سرودن سرود تنهايي بود
بغض راه نفسم رو بسته بود
بين ما پرده اشک نشسته بود
جمله هرگز فراموشم نکن،
تو گلوم شکسته بود
هنوزم تا که هنوزه بي مني و من باهاتم
توي جنگل لب دريا دنبال ردپاهاتم
توي اين همه هياهو دنبال زنگ صداتم
هنوزم تا که هنوزه عاشق خاطره هاتم
يادمه خوب يادمه
واسه آخرين نگاه
واسه آخرين کلام
گريه فرصت نميداد